پس دوم

جستجوگر — Fri, 31 Mar 2006 02:06:00 GMT

کتاب‌مقدس پيرامون منشاء خويش و محتوياتش چه ميگويد؟

يکي از مسائلي که بايد مد نظر ما قرار گيرد آن است که خود کتاب‌مقدس پيرامون جايگاه وجودي خود چه ميگويد؟! آيا کتاب‌مقدس خود را الهام خداوند ميداند؟ سوالي ديگري که بايد پاسخ آن را در خود کتاب‌مقدس پيدا کرد آن ميباشد که: کتاب‌مقدس پيرامون کيفيت الهامي خويش و رابطه‌ي خود با نگارنده‌ي اصلي‌اش چه ميگويد؟

براي پاسخ به اين پرسشها، البته پيش از هر چيز، ابتدا بايد به يک اعتراض پاسخ گوييم. آن اعتراض آن است که: استدلال بر مبناي شهادت خود کتاب‌مقدس بر خودش، استدلال دايره‌اي (Circular Reasoning) ميباشد، و قابل‌پذيرش نيست. در پاسخ بايد خاطرنشان کرد که: (۱) در دادگاه‌ها، متهم اين حق را دارد که در دفاع از خود، پيرامون خويش شهادت دهد. به چه حقي، کتاب‌مقدس را بايد از اين حق محروم کنيم؟!

(۲) اگر در کتاب‌مقدس، هيچ ادعا يا نشانه‌اي مبني بر الهامي بودنش نيافتيم، اين شبهه پيش مي‌آيد که: "پس، چرا براي کتاب‌مقدس ويژگي‌اي قائليد که خودش براي خويش مطرح نکرده است؟!" و به اصطلاح، متهم خواهيم بود به «کاسه‌ي داغ‌تر از آش شدن».

با اين پيش‌زمينه، به‌بررسي اين مهم، در قالب يک سري نکات، ميپردازيم:

عيسي بر الهامي بودن و اعتبار عهدقديم تاکيد اکيد کرده است.

نقل‌قولهاي عيسي از جاي‌جاي عهدقديم به شکلي است که جاي هيچ شکي را در این زمینه باقی نمیگذارد. همچنین، ابعاد تایید عیسی بر اعتبار الهامی عهدقدیم، به‌قرار زیر میباشد:

۱- در متی ۲۲: ۴۳، عیسی گفتار و نوشتار انبیای عهدقدیم را ملهم به روح‌القدس میداند:

«عیسی [هنگام نقل‌قول از کتابِ مزامیر] گفت: "پس چگونه داوود به الهام روح، او را خداوند می‌خواند؟ ..."» (متی ۲۲: ۴۳)
(ترجمه‌ی هزاره‌ی نو؛ اضافه‌های داخل گیومه از من)

He said to them, "How is it then that David, speaking by the Spirit, calls him "Lord"?" (Matthew 22:43) (NIV)

He said to them, "Then how does David in the Spirit call Him "Lord,"?" (Matthew 22:43) (NASB)

۲- در متی ۵: ۱۷-۱۸ (همچنین لوقا ۱۶: ۱۷)، عیسی عهدقدیم را غیرقابل تحریف و تخریب میداند:

«تورات و انبیا تا زمان یحیی بود. از آن پس، به پادشاهی خدا بشارت داده می‌شود و هر‌کس به جَبر و زور راه خود بدان می‌گشاید. با این حال، آسانتر است آسمان و زمین از میان برود تا اینکه نقطه‌ای از تورات فرو‌افتد!» (لوقا ۱۶: ۱۶-۱۷) (ترجمه‌ی هزاره‌ی نو)

۳- در یوحنا ۱۰: ۳۵، عیسی تمام متون عهدقدیم را دارای اعتباری خدشه‌ناپذیر میداند:

«هیچ بخش از کتب‌مقدّس از اعتبار ساقط نمی‌شود» (یوحنا ۱۰: ۳۵) (ترجمه‌ی هزاره‌ی نو)

۴- در متی ۴: ۷-۱۰، عیسی به ما می‌آموزد که آموزه‌ها و معارف متون آسمانی حرف آخر را در تصمیم‌گیریهای مربوطه میزنند.

۵- در آیاتی چون متی ۱۲: ۴۰ و ۲۴: ۳۷، عیسی به ما می‌آموزد که داستانها و گزارشات کتاب‌مقدس همه تاریخی و حقیقی هستند، و نباید به آنها به‌چشم قصه یا قصه‌گونه بنگریم:

«زیرا همانگونه که یونس سه شبانه‌روز در شکم ماهیِ بزرگی بود، پسر‌انسان نیز سه شبانه‌روز در دل زمین خواهد بود.» (متی ۱۲: ۴۰) (ترجمه‌ی هزاره‌ی نو)

«زمان ظهور پسر‌انسان مانند روزگار نوح خواهد بود.» (متی ۲۴: ۳۷)
(ترجمه‌ی هزاره‌ی نو)

۶- در آیاتی چون یوحنا ۱۷: ۱۷ و متی ۲۲: ۲۹، عیسی حقایق و آموزه‌ها کتاب‌مقدس را حقیقت مسلم میخواند:

«آنان را در حقیقت تقدیس کن؛ کلام تو حقیقت است.» (یوحنا ۱۷: ۱۷)
(ترجمه‌ی هزاره‌ی نو)

«عیسی [در پاسخ به صدوقیان که منکر رستاخیز مردگان بودند] پاسخ داد: "شما گمراه هستید، زیرا نه از کتب‌مقدس آگاهید و نه از قدرت خدا!"» (یوحنا ۲۲: ۲۹)
(ترجمه‌ی هزاره‌ی نو؛ اضافه‌ی داخل گیومه از من)

۷- در آیاتی چون لوقا ۲۴: ۲۷ و یوحنا ۵: ۳۹، عیسی بر مسیح-محور بودن کتب عهدقدیم شهادت میدهد:

«آنگاه [عیسی، در ملاقات با آنها، بعد از رستاخیزش] به ایشان گفت: "ای بی‌خردان که دلی دیرفهم برای باور کردن گفته‌های انبیا دارید! آیا نمی‌بایست مسیح این رنجها را ببیند و سپس به جلال خود درآید؟" سپس از موسی و همه‌ی انبیا آغاز کرد و آنچه را که در تمامی کتب‌مقدس درباره‌ی او گفته شده بود، برایشان توضیح داد.» (لوقا ۲۴: ۲۵-۲۷)
(ترجمه‌ی هزاره‌ی نو؛ اضافه‌ی داخل گیومه از من)

«شما کتب‌مقدس را می‌کاوید، زیرا می‌پندارید به‌واسطه‌ی آن حیات جاویدان دارید، حال آنکه همین کتابها بر من شهادت می‌دهند. اما نمی‌خواهید نزد من آیید تا حیات یابید.»
(یوحنا ۵: ۳۹-۴۰) (ترجمه‌ی هزاره‌ی نو)

۸- در آیاتی چون لوقا ۱۶: ۳۱، عیسی به کافی بودن نوشته‌های انبیا، از نظر روشنی و حجت، اشاره کرده است:

«[آن مردی جهنمی (که یهودی هم هست) خطاب به ابراهیم که در بهشت ساکن است] گفت: ”پس، ای پدر، تمنا اینکه ایلعازَر را به خانه‌ی پدرم بفرستی، زیرا مرا پنج برادر است. او را بفرست تا برادرانم را هشدار دهد، مبادا آنان نیز به این مکان عذاب درافتند.“ ابراهیم پاسخ داد: ”آنها موسی و انبیا را دارند، پس به سخنان ایشان گوش فرادهند.“ گفت: ”نه، ای پدر ما ابراهیم، بلکه اگر کسی از مردگان نزد آنها برود، توبه خواهند کرد.“ ابراهیم به او گفت: ”اگر به موسی و انبیا گوش نسپارند، حتی اگر کسی از مردگان زنده شود، مجاب نخواهند شد.“‌» (لوقا ۱۶: ۲۷-۳۱) (ترجمه‌ی هزاره‌ی نو؛ اضافه‌ی داخل گیومه از من)

«آنگاه [عیسی، در ملاقات با آنها، بعد از رستاخیزش] به ایشان گفت: "ای بی‌خردان که دلی دیرفهم برای باور کردن گفته‌های انبیا دارید! ..."» (لوقا ۲۴: ۲۵)
(ترجمه‌ی هزاره‌ی نو؛ اضافه‌ی داخل گیومه از من)

عیسی گفتار رسولانی که به جهانیان میفرستد را دارای اعتبار مسیحایی میخواند:

برای آنکه بیابیم که عیسی پیرامون ماهیت عهدجدید چه آموزه‌هایی را بیان کرده است، باید به اشاراتِ وی، پیرامون رسالتی که بر عهده‌ی رسولان خویش گماشته است، رجوع کنیم:

۱- عیسی تحقق ایمان ایمان‌داران نسلهای بعدی مسیحیت را به‌واسطه‌ی شهادت و آموزه‌های رسولان برگزیده‌ی خویش میداند:

«درخواست من تنها برای آنها [= رسولان مسیح] نیست، بلکه همچنین برای کسانی است که به‌واسطه‌ی پیام آنها به من ایمان خواهند آورد، تا همه یک باشند، همانگونه که تو ای پدر در من هستی و من در تو. چنان کن که آنها نیز در ما باشند، تا جهان ایمان آورد که تو مرا فرستاده‌ای.» (یوحنا ۱۷: ۲۰-۲۱) (ترجمه‌ هزاره‌ی نو؛ اضافه‌های داخل گیومه از من)

«در آن زمان آنچه باید بگویید به شما عطا خواهد شد. زیرا گوینده شما نیستید، بلکه روحِ پدر شماست که به زبان شما سخن خواهد گفت.» (متی ۱۰: ۱۹ و ۲۰) (ترجمه‌ی هزاره‌ی نو)

۲- عیسی شهادتها و آموزه‌هایی که به‌واسطه‌ی رسولان وی به ایمان‌داران ابلاغ شده است را حاصل آموزش خطاناپذیر و کامل روح‌القدس میداند:

«این چیزها را زمانی به شما گفتم که هنوز با شما هستم. اما، آن مدافع، یعنی روح‌القدس، که پدر او را به نام من می‌فرستد، او همه‌چیز را به شما خواهد آموخت و هرآنچه من به شما گفتم، به‌یادتان خواهد آورد.» (یوحنا ۱۴: ۲۵-۲۶) (ترجمه‌ی هزاره‌ی نو)

«بسیار‌چیزهای دیگر دارم که به شما بگویم، اما اکنون یارای شنیدنش را ندارید. اما چون روحِ راستی آید، شما را به‌تمامی حقیقت راهبری خواهد کرد؛ زیرا او از جانب خود سخن نخواهد گفت، بلکه آنچه را می‌شنود بیان خواهد کرد و از آنچه در پیش است با شما سخن خواهد گفت.» (یوحنا ۱۶: ۱۲-۱۳) (ترجمه‌ی هزاره‌ی نو)

ما مسیحیان، جمله‌ی متون عهدجدید را (مانند عهدقدیم)، حاصل الهام روح‌القدس میدانیم، که به‌واسطه‌ی مردان خدا و به‌هدایت روح خدا، به‌نگارش در آمده‌اند. مسیح پیرامون هدایت روح‌القدس میگوید: «زیرا او از جانب خود سخن نخواهد گفت، بلکه آنچه را [که از پدر] می‌شنود بیان خواهد کرد.»

همچنین عهدجدید، در سه بخش اصلی قابل دسته‌بندی است. ما اشاره به این دسته‌بندی را، در آموزه‌های مسیح پیرامون آنچه که روح‌القدس به رسولان برگزیده‌ی وی خواهد آموخت، می‌یابیم: (۱) گزارش تاریخ زندگانی (گفتار و اعمال) مسیح، و کلیسای اولیه که در متی تا اعمال‌رسولان به‌ثبت رسیده‌اند: «هرآنچه من به شما گفتم، به‌یادتان خواهد آورد.» (۲) آموزه‌های رسولان و کلیسای اولیه خداوند، که، در رسالات رومیان تا یهودا، به‌ثبت رسیده‌اند: «او همه‌چیز را به شما خواهد آموخت.» و (۳) کتابِ مکاشفه و پیشگوییهای آخرالزمان، که بخش پایانی عهدجدید تشکیل داده‌اند: «از آنچه در پیش است با شما سخن خواهد گفت.»

میبینیم که الهامی دانستن متون عهدجدید توسط آموزه‌های عیسی کاملا پشتیبانی میشوند.

۳- عیسی آموزه‌هایی که روح‌القدس به رسولان وی خواهد آموخت را حقیقت محض میداند:

«اما چون روحِ راستی آید، شما را به‌تمامی حقیقت راهبری خواهد کرد.» (یوحنا ۱۶: ۱۳) (ترجمه‌ی هزاره‌ی نو)

هرچه کتابِ آسمانی گفته است، همان است که کلام خدا میگوید؛ و هرچه که کلام خدا گفته است، همان میباشد که کتابِ آسمانی میگوید.

با مثالهای بسیار فراوانی میتوان این مهم را نشان داد. به‌عنوان مثال، در مزمور ۲، نگارنده‌ی ملهم میسراید:

«چرا امت‌ها شورش‌ نموده‌اند و طوائف در باطل‌ تفكر می‌كنند؟ پادشاهان‌ زمين‌ برمی‌خيزند و سروران‌ با هم‌ مشورت‌ نموده‌اند، به‌ ضد خداوند و به‌ ضد مسيح‌ او.» (مزامیر ۲: ۱-۲) (ترجمه‌ی قدیمی)

اما در اعمال‌رسولان، پطرس و ویحنا آن را به کلام خدا نسبت میدهد:

«پِطرُس و یوحنا پس از رهایی نزد یاران خود بازگشتند و آنچه را که سران کاهنان و مشایخ به آنها گفته بودند، بازگفتند. چون این را شنیدند، یکصدا به درگاه خدا دعا کرده، گفتند: "ای خداوندِ حاکم بر همه‌ی امور، ای آفریننده‌ی آسمان و زمین و دریا و آنچه در آنهاست، تو خود به‌واسطه‌ی روح‌القدس از زبان پدر ما، خادمت داوود، فرمودی: «از چه سبب قومها بشورند و ملتها به‌عبث دسیسه کنند؟ پادشاهان جهان صف‌آرایند و حاکمان گرد‌هم‌آیند، برضد خداوند و برضد مسیح او.»"» (اعمال‌رسولان ۴: ۲۳-۲۶) (ترجمه‌ی هزاره‌ی نو)

یا، در آیه‌ی پیدایش ۱۲: ۳، خداوند به ابرام (که بعدها اسمش به «ابراهیم» ارتقا یافت) میفرماید:

«آنانی‌ را كه‌ به‌ تو خوبی كنند بركت‌ می‌دهم‌، و آنانی‌ را كه‌ به‌ تو بدی‌ نمايند لعنت‌ می‌كنم‌. همه‌ مردم‌ دنيا از تو بركت‌ خواهند يافت‌.» (پیدایش ۱۲: ۱۳) (ترجمه‌ی تفسیری)

اما، در غلاطیان ۳: ۸، این عبارت به خود کتاب‌مقدس نسبت داده شده است:

«و کتاب چون پیشتر دید که خدا غیریهودیان را بر پایه‌ی ایمان پارسا خواهد شمرد، از این‌رو، پیشاپیش به ابراهیم بشارت داد که: "تمام قومها به‌واسطه‌ی تو برکت خواهند یافت."» (غلاطیان ۳: ۸) (ترجمه‌ی هزاره‌ی نو)

The Scripture foresaw that God would justify the Gentiles by faith, and announced the gospel in advance to Abraham: "All nations will be blessed through you." (Galatians 3:8) (NIV)

نمونه‌های اینچنینی از هر دو گونه، بسیار فراوان هستند، بطوریکه یافتن و فهرست کردن جمله‌ی آنها بسیار وقت‌گیر خواهد بود.